Sneeuwklokjes

Een heel ander verhaal


Rond de jaarwisseling was ik weer thuis na een lange vakantie. Ik had meegekregen dat het niet al te koud was geweest en was erg benieuwd naar de tuin.

 

Jaren geleden was mijn eerste gang op nieuwjaarsdag: ‘zoeken naar sneeuwklokjespuntjes’, voorzichtig klopte ik dan op border en gras of ik harde puntjes voelde. Bijna altijd was het raak, maar op de bloei moest ik nog lang wachten. Nieuwjaarsochtend 2020 was een heel ander verhaal. Ik hoefde niet te turen of voorzichtig te kloppen, niet alleen het groen was duidelijk te zien, ook bloeiden verschillende sneeuwklokjes bijna. Wat is het tuinseizoen veranderd de laatste tien jaren!

 

Winterklaar maken van de tuin doe ik nooit, ik wil graag de natuur haar werk laten doen, blad op de border laten verteren en genieten van de droge bloemvormen en zaaddozen, met het daarbij horende gescharrel van de vogels. Toch ben ik nu aan het experimenteren. Vorig jaar was er nogal wat vraat aan de sneeuwklokjes, die lekker warm onder en tussen het niet verteerde oude blad al vroeg opkwamen. En de gele dovenetel groeide samen met Geranium zwarte weduwe gewoon door. Vorst zorgt normaal voor het afsterven van het blad en volgens mij ook voor het decimeren van het slakkenleger in de tuin.

Vorig jaar ben ik bij mezelf nagegaan wat nu verstandig is, opruimen of niets doen.

Tja, sneeuwklokjes houden van een rulle boslaag, die voedt en houdt ze onder de grond. Dat is namelijk een vreemde eigenschap van sneeuwklokjes: ze maken broedbolletjes boven op elkaar en op een gegeven moment kun je de bolletjes zo van de grond oprapen. Dus herfstblad heeft zeker een functie.

Toch maar opruimen, ik heb het er maar druk mee. Ik hark het herfstblad zoveel mogelijk uit de tuin en snijd het blad van de vaste planten af. Dat gaat op een nieuwe composthoop.  De oude hoop is mooi gecomposteerd en dat krui ik over de soms al hoog oprijzende sneeuwklokjes uit. Het is een experiment, nu maar hopen dat ik zo de slakkenvraat voorkom en de sneeuwklokjes voldoende bescherming hebben, mocht het toch nog gaan vriezen.

Ik ben een galanthofiel zeggen ze, (prachtige titel) maar geen echte verzamelaar, ik heb de ooit aangeschafte sneeuwklokjes eens geteld en ik kwam op zo’n veertig verschillende soorten/cultivars. Best veel vind ikzelf, al zijn er inmiddels honderden cultivars. Ik heb het liefst soorten die goed van elkaar te onderscheiden zijn. Eén daarvan is Galanthus ‘Pusey Green Tips’, het eerste bloemetje is al bijna open. Galanthus ‘Jacquenetta’ heeft witte schachten en Galanthus ‘Maximus’ doet leuk mee. Op deze drie diehards na is het vooral wachten op wat komen gaat en dat is (hoop ik) in februari op haar hoogtepunt. 

 

Op 21 en 28 februari heb ik Open Sneeuwklokjestuin, samen met Deyke en Ruurd van Donkelaar.  

 p.s. Ik heb nog een vraag: Mijn gekke sneeuwklokje ‘Walrus’ heeft de droge zomers niet overleefd, maar ik heb hem eens aan net zo’n Galanthofiel meegegeven. Heeft hij zich inmiddels vermeerderd? Want eigenlijk mis ik hem wel. 


Attendering op nieuwe blogs

Wilt u automatisch een mailtje krijgen als Marjan Sorgdrager weer een nieuwe blog heeft geschreven?
Vul dan hieronder uw naam en e-mailadres in.
Naam:
E-mail: